Z danych zamieszczonych w tabeli wynika, że pracownicy zajmujący stanowiska nierobotnicze stanowią <br><br> <table><tr><th colspan="3">Zatrudnienie pracowników wg grup pracowniczych</th></tr><tr><th>Lp.</th><th>Wyszczególnienie grup pracowniczych</th><th>Liczba zatrudnionych</th></tr><tr><td>1</td><td>Kierownictwo</td><td>5</td></tr><tr><td>2</td><td>Pracownicy techniczni</td><td>12</td></tr><tr><td>3</td><td>Pracownicy ekonomiczni</td><td>8</td></tr><tr><td>4</td><td>Pracownicy administracyjni</td><td>11</td></tr><tr><td>5</td><td>Robotnicy</td><td>84</td></tr><tr><td colspan="2">Razem zatrudnionych</td><td>120</td></tr></table>

Odpowiedź 30% ogółu zatrudnionych jest prawidłowa, ponieważ dokładnie odzwierciedla strukturę zatrudnienia w analizowanej tabeli. Pracownicy zajmujący stanowiska nierobotnicze, tacy jak kierownictwo, pracownicy techniczni, administracyjni i ekonomiczni, stanowią 36 osób z ogólnej liczby 120 zatrudnionych. Aby obliczyć procent, należy zastosować wzór: (liczba pracowników nierobotniczych / całkowita liczba pracowników) * 100, co daje (36 / 120) * 100 = 30%. Zrozumienie struktury zatrudnienia jest kluczowe w zarządzaniu zasobami ludzkimi i planowaniu organizacyjnym. Dobre praktyki w zakresie analizy danych kadrowych wymagają nie tylko zbierania danych, ale również ich interpretacji, co pozwala na lepsze podejmowanie decyzji dotyczących alokacji zasobów. W kontekście standardów branżowych, stosowanie takich analiz może wspierać zarządzanie talentami i strategię rozwoju organizacji.