Zgodnie z ustawą o rachunkowości, w bilansie przedsiębiorstwa kolejność pozycji pasywów ustalana jest na podstawie zasady

Poprawna odpowiedź to 'rosnący stopień wymagalności spłaty', ponieważ w bilansie jednostki gospodarczej pasywa są uszeregowane według tego kryterium. Oznacza to, że zobowiązania są klasyfikowane w kolejności od tych, które są najwcześniej wymagalne i wymagają spłaty do tych, które mają najdłuższy termin zapadalności. Przykładem mogą być zobowiązania krótkoterminowe, takie jak kredyty bankowe czy zobowiązania wobec dostawców, które są zazwyczaj spłacane w ciągu roku, a następnie długoterminowe, jak obligacje czy kredyty hipoteczne, które mają dłuższe okresy spłaty. Taki układ sprzyja przejrzystości i umożliwia użytkownikom bilansu szybkie zrozumienie, jakie zobowiązania wymagają pilnego działania, co jest przydatne dla analityków finansowych oraz inwestorów. Zgodnie z ustawą o rachunkowości, stosowanie zasady rosnącego stopnia wymagalności spłaty jest zgodne z dobrymi praktykami, co poprawia jakość informacji finansowych prezentowanych w bilansie oraz wspiera efektywne zarządzanie płynnością finansową jednostki.