W tabeli zamieszczono wyniki kontrolnych pomiarów rezystancji uzwojeń stojana, wykonanych podczas konserwacji silnika trójfazowego połączonego w gwiazdę. Na podstawie tych wyników można stwierdzić, że występuje zwarcie <br><br> <table><tr><th>Rezystancja uzwojeń stojana między zaciskami</th><th>Wartość w Ω</th></tr><tr><td>U1 – V1</td><td>15,0</td></tr><tr><td>V1 – W1</td><td>15,0</td></tr><tr><td>W1 – U1</td><td>30,0</td></tr></table>

To jest właśnie ten moment, gdzie teoria spotyka się z praktyką. Odpowiedź „w uzwojeniu V1 - V2” jest prawidłowa, bo patrząc na wartości rezystancji uzwojeń między zaciskami, da się szybko zauważyć, że coś tu nie gra. Dwa pomiary pokazują po 15 Ω, a trzeci aż 30 Ω – i to nie jest przypadek. W silniku trójfazowym połączonym w gwiazdę wszystkie trzy uzwojenia powinny mieć zbliżoną rezystancję, generalnie różnice nie powinny być większe niż kilka procent. Typowa praktyka serwisowa mówi jasno – jak któraś rezystancja mocno odstaje, to znaczy, że jest zwarcie między zwojami albo przerwa. W tym przypadku, skoro U1–V1 i V1–W1 dają po 15 Ω, a W1–U1 aż 30 Ω, wychodzi na to – licząc „w myślach” – że uzwojenie V1-V2 praktycznie nie ma rezystancji (zwarcie). To klasyczny objaw zwarcia między zwojami. Gdyby wszystkie były po 15 Ω, silnik można by spokojnie montować. Z doświadczenia wiem, że takie pomiary to podstawa diagnostyki, bo pozwalają wykryć uszkodzenia jeszcze przed kosztowną awarią. Profesjonaliści zawsze wykonują takie testy przed oddaniem silnika do pracy – to nie tylko dobra praktyka, ale wręcz wymóg według PN-EN 60034-1. Praktyka podpowiada też, że warto regularnie sprawdzać rezystancje, bo upływność czy uszkodzenia izolacji mogą ujawnić się dopiero po czasie. Odpowiednia interpretacja tych wyników naprawdę ratuje sprzęt i portfel.