Które z uzwojeń bocznikowego silnika prądu stałego uległo przerwaniu, jeśli nastąpił gwałtowny wzrost prędkości obrotowej jego wirnika?

Prawidłowo – w silniku bocznikowym prądu stałego gwałtowny wzrost prędkości obrotowej przy stałym napięciu zasilania jest typowym objawem przerwania uzwojenia wzbudzenia. W takim silniku uzwojenie wzbudzenia (bocznikowe) jest połączone równolegle z twornikiem i zasilane tym samym napięciem. Strumień magnetyczny w szczelinie powietrznej jest wprost zależny od prądu płynącego w tym uzwojeniu. Jeżeli obwód wzbudzenia zostanie przerwany, prąd wzbudzenia spada praktycznie do zera, a więc zanika strumień główny maszyny. Z równania prędkości elektromaszynowej n ≈ U / (k·Φ) widać, że przy spadku strumienia Φ dąży ona do bardzo dużych wartości – stąd nagłe rozbieganie się silnika. W praktyce warsztatowej i przemysłowej jest to bardzo niebezpieczny stan, dlatego zgodnie z dobrymi praktykami projektuje się układy zabezpieczeń, które kontrolują ciągłość obwodu wzbudzenia i przy jego przerwaniu natychmiast odłączają zasilanie twornika. W wielu instrukcjach eksploatacji maszyn DC wyraźnie podkreśla się konieczność sprawdzenia rezystancji uzwojenia wzbudzenia przed pierwszym uruchomieniem, a także po naprawach. Moim zdaniem, jeśli ktoś poważnie myśli o pracy z maszynami prądu stałego, to skojarzenie: przerwa we wzbudzeniu = ryzyko rozbiegania, powinno być automatyczne. W nowoczesnych napędach DC stosuje się często dodatkowe czujniki prędkości oraz układy elektroniczne, które przy nienaturalnym wzroście obrotów wyłączają napęd, ale klasyczna, podręcznikowa przyczyna takiego zachowania to właśnie zanik wzbudzenia. Dlatego odpowiedź „uzwojenie wzbudzenia” idealnie opisuje mechanizm fizyczny stojący za takim objawem usterki.