Prądnicę wzbudzono oraz doprowadzono do prędkości obrotowej bliskiej prędkości synchronicznej. Synchronizacja z siecią sztywną przeprowadzana jest za pomocą żarówek w układzie widocznym na schemacie. W której z wymienionych sytuacji można zamknąć łącznik Ł, który przyłączy prądnicę do sieci?

Poprawna odpowiedź opisuje dokładnie ten moment, w którym prądnicę synchroniczną można bezpiecznie i zgodnie ze sztuką przyłączyć do sztywnej sieci 3×400 V. Zgaśnięcie żarówek w klasycznym układzie synchronizacji żarówkowej oznacza, że międzyfazowe napięcia sieci i prądnicy są praktycznie równe oraz że ich kolejność faz jest zgodna. Innymi słowy: wektory napięć są ustawione w fazie, więc różnica napięć między odpowiednimi zaciskami jest bliska zeru – dlatego żarówki nie świecą. Jednocześnie woltomierz V0 wskazujący wartość bliską 0 V potwierdza, że nie ma istotnej składowej różnicowej napięcia, więc po zamknięciu łącznika Ł nie wystąpi nagły wyrównawczy prąd udarowy. W praktyce operator najpierw doprowadza prędkość obrotową prądnicy do wartości bliskiej synchronicznej (częstotliwość zgodna z siecią, np. 50 Hz), reguluje wzbudzenie tak, aby napięcie fazowe/międzyfazowe prądnicy było równe napięciu sieci, a następnie obserwuje żarówki i V0. Dobrą praktyką jest zamknięcie łącznika w chwili minimalnego żarzenia (lub całkowitego zgaśnięcia) i minimalnego wskazania V0, przy możliwie wolnym „przesuwaniu się” ciemnych okresów – wtedy różnica częstotliwości jest bardzo mała. Tak uczy się na laboratoriach maszyn elektrycznych i tak też realizuje się ręczną synchronizację w wielu starszych siłowniach. W nowoczesnych instalacjach robi to automat synchronizujący, ale zasada fizyczna jest dokładnie ta sama: napięcie, częstotliwość i kąt fazowy muszą być zgodne, zanim generator zostanie dołączony do sieci.