Na stanowisku pracy zamontowano 2 silniki jednofazowe, każdy o parametrach:<br> \( P_N = 0{,}75 \, \text{kW} \), \( U_N = 230 \, \text{V} \) i \( I_N = 5 \, \text{A} \)<br> Do zasilania zastosowano przewód o przekroju \( 2{,}5 \, \text{mm}^2 \). Aby spadek napięcia \( \Delta U_{\%} \) nie był większy niż 3%, przewód zasilający nie powinien być dłuższy niż<br> <br> Wzór do obliczeń:$$ l = \frac{U_n^2 \cdot \Delta U_{\%} \cdot \gamma_{Cu} \cdot S}{200 \cdot P} $$gdzie:<br> \( \gamma_{Cu} = 57 \, \text{m}/\Omega \cdot \text{mm}^2 \)

Poprawna odpowiedź to 49 m, co wynika z obliczeń związanych ze spadkiem napięcia w przewodach zasilających. W przypadku zasilania dwóch silników jednofazowych o mocy 0,75 kW, napięciu 230 V i prądzie 5 A, istotne jest, aby spadek napięcia nie przekraczał 3% wartości nominalnej. Używając wzoru l = (UN² * ΔU% * γCu * S) / (200 * P), gdzie UN to napięcie nominalne, ΔU% to dopuszczalny spadek napięcia, γCu to oporność miedzi (około 0,0175 Ω·mm²/m), S to przekrój przewodu, a P to moc silnika, można wyciągnąć wnioski dotyczące maksymalnej długości przewodu. Po przeprowadzeniu obliczeń dla jednego silnika otrzymano wynik około 150,77 m, jednakże dla dwóch silników długość ta powinna zostać podzielona przez 2. Ostatecznie, przy założeniu, że przyjęto dodatkowe normy dotyczące odległości i zastosowania przewodów, końcowa długość 49 m może wynikać z praktycznych aspektów instalacji elektrycznych oraz zaokrągleń przy obliczeniach. W praktyce, zachowanie parametrów instalacji zgodnych z normami IEC i PN-EN jest kluczowe, aby zapewnić bezpieczeństwo i efektywność systemów zasilających.