Która z wymienionych norm elektrycznych wprowadza normę europejską?

Poprawnie wskazana została norma PN-EN 50160. Ten zapis nie jest przypadkowy: skrót „PN” oznacza Polską Normę, a „EN” informuje, że jest to norma europejska wprowadzona do krajowego systemu normalizacji. Czyli PN-EN 50160 to europejska norma EN 50160, przyjęta i obowiązująca jako polska wersja. W praktyce, w dokumentacji projektowej, warunkach przyłączenia czy protokołach z pomiarów jakości energii, właśnie do PN-EN 50160 odwołuje się, gdy mówimy o dopuszczalnych wartościach napięcia zasilającego w publicznych sieciach elektroenergetycznych. Norma ta określa m.in. dopuszczalne odchylenia napięcia, częstotliwości, poziom zapadów, migotanie światła, zawartość wyższych harmonicznych. Moim zdaniem każdy, kto zajmuje się eksploatacją sieci, przyłączaniem odbiorców, a nawet serwisem bardziej wrażliwych urządzeń, powinien mieć chociaż podstawowe pojęcie, co tam jest zapisane. W praktyce wygląda to np. tak, że jeśli klient składa reklamację, że „prąd jest zły, bo urządzenia się wyłączają”, to zakład energetyczny porównuje wyniki pomiarów parametrów napięcia z wymaganiami PN-EN 50160. Jeżeli parametry mieszczą się w granicach tej normy, to formalnie jakość zasilania jest uznana za zgodną z europejskim standardem. W projektach technicznych i audytach jakości energii bardzo dobrze jest powoływać się właśnie na tę normę, bo jest spójna z wymaganiami obowiązującymi w innych krajach UE i ułatwia współpracę z producentami urządzeń, którzy też ją znają i stosują przy określaniu odporności swoich wyrobów.