Silnik, którego wybrane parametry z tabliczki znamionowej zamieszczono na rysunku, <u><strong>nie może być</strong></u> zaliczony do urządzeń napędowych IV grupy, ponieważ <br><br> <table><tr><td colspan="3">Tamel</td></tr><tr><td colspan="3">3Sg180L-6-IE2</td></tr><tr><td>Un = 400 V(Y);</td><td>Pn = 15 kW;</td><td>In = 30,5 A;</td></tr><tr><td>nn = 980 obr/min;</td><td>S1;</td><td>130 kg</td></tr></table>

Odpowiedź, że silnik ma za dużą moc znamionową jest poprawna, ponieważ zgodnie z polskimi normami, klasyfikacja urządzeń napędowych opiera się na ich mocy znamionowej. IV grupa urządzeń napędowych, do której dążyliśmy, obejmuje silniki o mocy znamionowej nieprzekraczającej 15 kW. Silnik z tabliczki znamionowej, posiadający moc Pn = 15 kW, znajduje się na granicy dopuszczalnych wartości dla tej grupy. W praktyce, aby silnik mógł być przypisany do IV grupy, jego moc musi być niższa niż 15 kW, co wynika z potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i efektywności w zastosowaniach przemysłowych. W sytuacji, gdy silnik ma moc równą lub większą niż 15 kW, automatycznie klasyfikujemy go do wyższej grupy, co może wywoływać różnice w wymaganiach dotyczących instalacji i eksploatacji. Dlatego, przy projektowaniu lub doborze silników do aplikacji, istotne jest, aby dokładnie analizować ich parametry znamionowe oraz dostosować je do potrzeb procesu produkcyjnego, co wpływa na ich funkcjonalność i efektywność energetyczną.