Którego z przedstawionych urządzeń można użyć do ochrony przeciwporażeniowej w układzie sieciowym TN-C?

Prawidłowo wskazane zostało urządzenie nr 1 – jest to wyłącznik nadprądowy (tzw. „es”/MCB). W układzie sieciowym TN‑C podstawową metodą ochrony przeciwporażeniowej jest samoczynne wyłączenie zasilania przez zabezpieczenia nadprądowe w obwodach fazowych, współpracujące z przewodem PEN. Właśnie takie zadanie spełnia wyłącznik nadprądowy: ogranicza skutki zwarć i przeciążeń, a przy zwarciu doziemnym powoduje szybkie wyłączenie obwodu, tak aby napięcie dotykowe na częściach dostępnych nie utrzymywało się zbyt długo. Zgodnie z wymaganiami norm PN‑HD 60364 i dobrą praktyką branżową, w układach TN‑C ochrona różnicowoprądowa jest mocno ograniczona (brak wyodrębnionego przewodu PE), dlatego podstawą pozostaje właściwie dobrany i sprawny wyłącznik nadprądowy oraz poprawnie wykonane połączenia ochronno‑neutralne. W praktyce, w starych instalacjach TN‑C zasilających mieszkania czy warsztaty, prawidłowo dobrane „esy” o charakterystyce B lub C są jedynym środkiem samoczynnego wyłączenia zasilania, który realnie działa przy zwarciu obudowy urządzenia do przewodu PEN. Moim zdaniem to jedno z kluczowych urządzeń, które każdy elektryk powinien umieć dobrać: trzeba sprawdzić spodziewany prąd zwarciowy, przekrój i długość przewodów, a także czas wyłączenia wymagany przez normę. Dobrze dobrany wyłącznik nadprądowy w układzie TN‑C to nie tylko ochrona przewodów przed przegrzaniem, ale przede wszystkim realne zmniejszenie ryzyka porażenia prądem przy uszkodzeniu izolacji.