Karta pomiarowa przedstawia parametry katalogowe i zmierzone zasilacza stabilizowanego. Który parametr nie spełnia wymagania katalogowego? <br><br> <table><tr><th></th><th>Parametry katalogowe</th><th>Wartości zmierzone</th></tr><tr><td>Napięcie wejściowe</td><td>24 V ±10%</td><td>22 V</td></tr><tr><td>Maksymalny prąd wyjścia</td><td>1,5 A ±10%</td><td>1,4 A</td></tr><tr><td>Napięcie wyjściowe</td><td>14 V ±5%</td><td>14,5 V</td></tr><tr><td>Maksymalne napięcie tętnień</td><td>200 mVpp ±5%</td><td>215 mVpp</td></tr><tr><td>Sprawność energetyczna</td><td>55%÷85%</td><td>85%</td></tr><tr><td>Zakres temperatury pracy</td><td>0÷40°C</td><td>35°C</td></tr></table>

Maksymalne napięcie tętnień jest kluczowym parametrem w ocenie jakości zasilacza stabilizowanego. W tej sytuacji, wartość zmierzona przekracza dopuszczalny poziom tolerancji określony w specyfikacji producenta, co oznacza, że zasilacz nie spełnia wymaganych norm. Zasilacze stabilizowane powinny charakteryzować się niskim poziomem tętnień, aby zapewnić stabilne i czyste napięcie na wyjściu, co jest szczególnie istotne w zastosowaniach wymagających wysokiej niezawodności, takich jak systemy audio, medyczne czy telekomunikacyjne. Dobre praktyki branżowe sugerują, aby wartość tętnień nie przekraczała określonego poziomu, co zapewnia poprawne działanie podłączonych urządzeń. W przypadku zasilaczy, normy takie jak IEC 61000-3-2 definiują maksymalne wartości tętnień, które powinny być przestrzegane. Zrozumienie znaczenia napięcia tętnień jest więc niezbędne dla inżynierów zajmujących się projektowaniem i testowaniem urządzeń elektronicznych, ponieważ przekroczenie tolerancji może prowadzić do awarii komponentów oraz nieprawidłowego działania całego systemu.