Do grupy minerałów silnie magnetycznych zalicza się:

Właściwy wybór, czyli magnetyt, piotyn oraz maghemit, to klasyczne przykłady minerałów silnie magnetycznych. Magnetyt (Fe3O4) jest wręcz podręcznikowym minerałem ferromagnetycznym, czyli takim, który silnie reaguje na pole magnetyczne. W praktyce przemysłowej stosuje się go jako materiał wskaźnikowy w separacji magnetycznej – to on pozwala na oddzielanie innych minerałów, które nie wykazują takich właściwości. Piotyn, znany również jako pirrot, i maghemit (γ-Fe2O3) też wykazują bardzo silną odpowiedź na pole magnetyczne, co wykorzystuje się w technologiach wzbogacania, na przykład podczas rozdzielania rud żelaza. Z mojego doświadczenia, jeśli na hali przeróbczej pojawia się pytanie o minerał magnetyczny, niemal zawsze padnie przykład magnetytu – to taki branżowy standard, nie tylko w laboratorium, ale też przy projektowaniu urządzeń do separacji. Warto pamiętać, że te minerały mają ogromne znaczenie w praktyce, bo od ich obecności zależy efektywność procesów technologicznych w górnictwie i przemyśle surowcowym. Co ciekawe, czasem nawet drobne ilości tych minerałów w surowcu mogą powodować zakłócenia w pracy separatorów, dlatego ich rozpoznanie jest tak ważne. W literaturze branżowej i na szkoleniach zawodowych zawsze podkreśla się, by umieć rozróżnić właśnie magnetyt, piotyn i maghemit od pozostałych minerałów żelaza.