Na podstawie tabeli wskaż rodzaj kruszarki, dla której otrzymano najwyższy maksymalny stopień rozdrobnienia. <br><br> <table><tr><th rowspan="2">Rodzaj kruszarki</th><th colspan="2">Maksymalne ziarno, mm</th></tr><tr><th>nadawy</th><th>produktu</th></tr><tr><td>stożkowa</td><td>10,0</td><td>2,5</td></tr><tr><td>szczękowa</td><td>5,0</td><td>1,0</td></tr><tr><td>udarowa</td><td>8,0</td><td>1,5</td></tr><tr><td>walcowa</td><td>5,0</td><td>1,2</td></tr></table>

Odpowiedź udarowa to strzał w dziesiątkę, bo właśnie ta kruszarka osiąga najwyższy maksymalny stopień rozdrobnienia według danych z tabeli. Chodzi o to, że stopień rozdrobnienia liczymy jako stosunek maksymalnej wielkości ziarna nadawy do maksymalnej wielkości ziarna produktu. W przypadku kruszarki udarowej mamy 8,0 mm (nadawa) oraz 1,5 mm (produkt), więc stopień rozdrobnienia wynosi 8,0 / 1,5 ≈ 5,33. Dla pozostałych kruszarek ten stosunek wychodzi niższy (np. stożkowa to 10/2,5 = 4, szczękowa 5/1 = 5, walcowa ok. 4,17). Moim zdaniem to ciekawe, bo kruszarki udarowe często są wybierane tam, gdzie zależy nam na bardzo drobnym produkcie przy stosunkowo dużym ziarniaku wejściowym. Z praktyki wynika, że udarówki, choć są bardziej wrażliwe na twardość surowca i mogą mieć wyższe zużycie części, to pozwalają na szybkie uzyskanie produktu o jednorodnej frakcji. W wielu zakładach przeróbki mechanicznej kopalin wybór kruszarki podyktowany jest właśnie oczekiwanym stopniem rozdrobnienia i specyfiką materiału wejściowego. Zwróć uwagę, że w branży często stosuje się zasadę, by dobierać urządzenia nie tylko pod kątem wydajności, ale właśnie pod kątem optymalnego rozdrobnienia końcowego. To pozwala uniknąć kosztownych przestojów i poprawia ogólną efektywność technologii.