Procesowi flotacji podlegają ziarna mineralne o uziarnieniu

Proces flotacji faktycznie ma największą skuteczność dla ziaren mineralnych o uziarnieniu w przedziale 0-1 mm. Wynika to z właściwości fizycznych i chemicznych samego procesu – drobne ziarna mają dużą powierzchnię właściwą, co sprzyja adsorpcji odczynników flotacyjnych i łatwiejszemu przyczepianiu się pęcherzyków powietrza. Praktyka przemysłowa pokazuje, że próbując flotować ziarna powyżej 1 mm, napotyka się na szereg problemów. Większe kawałki są zbyt ciężkie i nie unoszą się na powierzchni, a także mogą uszkadzać pianę, przez co spada wydajność i czystość koncentratu. Dla takich frakcji stosuje się raczej inne sposoby wzbogacania, np. separację grawitacyjną lub magnetyczną. Z mojego doświadczenia wynika, że w nowoczesnych zakładach dąży się do optymalizacji rozdrabniania właśnie pod kątem flotacji, bo wtedy można maksymalnie wykorzystać selektywność procesu. Warto też wiedzieć, że zbyt drobne ziarna (poniżej 10 mikrometrów) mogą powodować problemy z ucieczką przez pianę i wymagają specjalnych dodatków modyfikujących – dlatego przedział 0-1 mm jest taki strategiczny. Takie podejście znajdziesz właściwie w każdej instrukcji technologicznej flotacji, a także w literaturze branżowej. Moim zdaniem, zrozumienie tej granicy uziarnienia to podstawa, bo pozwala uniknąć typowych błędów przy projektowaniu obiegów przeróbczych.