Procesem służącym do rozdzielenia cząstek stałych i cieczy pod wpływem siły grawitacji jest sedymentacja, której przebieg ilustruje rysunek. Obszar III na rysunku jest strefą

Obszar III na rysunku rzeczywiście nazywamy strefą przejściową i to jest zgodne z praktyką przemysłową oraz literaturą techniczną dotyczącą procesów sedymentacji. W tej strefie zachodzą najważniejsze zmiany – cząstki zaczynają wyraźnie oddzielać się od fazy ciekłej, ale jeszcze nie opadły całkowicie na dno, jak w strefie osadu. Z mojego doświadczenia wynika, że właśnie obserwacja tej strefy pozwala najlepiej kontrolować przebieg procesu sedymentacji i reagować na ewentualne zaburzenia, na przykład przy zbyt dużym stężeniu zawiesiny albo zmianach w uziarnieniu. To bardzo istotne w pracy operatora, bo od wydajności i prawidłowego działania strefy przejściowej zależy, jak czysta będzie woda sklarowana oraz ile osadu trafi do dalszej obróbki. W praktyce przemysłowej stosuje się różne usprawnienia, jak np. koagulanty, które wspomagają oddzielanie faz właśnie w tej części osadnika. Standardy branżowe mówią, żeby regularnie analizować charakter strefy przejściowej, bo jej wygląd informuje o jakości procesu, a zaniedbania mogą prowadzić do strat materiałowych lub pogorszenia parametrów ścieków. Warto wgłębić się w literaturę, bo opisy strefy przejściowej są bardzo dobrze zilustrowane np. w normach dotyczących oczyszczania ścieków czy technologii uzdatniania wody. W codziennej pracy technika taka wiedza się przydaje zdecydowanie bardzo często.