W wyniku klasyfikacji nadawy o uziarnieniu od 0 do 100 mm na przesiewaczu dwupokładowym o wymiarze oczek sit 20 i 40 mm otrzymuje się następujące klasy ziarnowe:

Prawidłowo wybrano zestaw klas ziarnowych: 0–20, 20–40, 40–100 mm. To jest typowy przykład klasyfikacji mechanicznej na przesiewaczu dwupokładowym, gdzie każda pokładowa siatka oddziela materiał według określonego rozmiaru ziaren. Sito o oczku 20 mm zatrzymuje wszystko, co większe, więc pod nim znajdzie się frakcja najdrobniejsza: 0–20 mm. Sito o oczku 40 mm zatrzymuje już tylko większe ziarna, a więc pomiędzy 20 a 40 mm – to środkowa frakcja, która zostaje na pierwszym sicie, ale przechodzi przez drugie. Największe, powyżej 40 mm, spadają na ostatni pokład albo zostają na przesiewaczu – to właśnie frakcja 40–100 mm (przy założeniu, że nadawa miała do 100 mm). Takie rozdzielenie materiału jest bardzo praktyczne w zakładach przeróbczych, bo pozwala każdą klasę ziarnową skierować do innego etapu procesu, np. rozdrabniania, sortowania czy bezpośredniej sprzedaży. Z mojej perspektywy, bardzo ważne jest też, żeby zawsze pilnować gradacji oczek sit – nawet drobny błąd w interpretacji potrafi wywrócić całą klasyfikację. W praktyce przemysłowej dokładny dobór sit jest kluczowy dla efektywności procesu oraz minimalizacji strat materiału. Taka klasyfikacja to podstawa w zakładach produkcji kruszyw czy przygotowania wsadu do młynów. Tego typu zadania naprawdę uczą precyzji i logicznego myślenia, bo od poprawnego podziału zależy potem sprawność całej linii technologicznej.