Powstała w procesie wzbogacania flotacyjnego piana zawiera cząstki stałe o właściwościach

W procesie flotacji istotą całej metody jest selektywne rozdzielanie ziaren na podstawie ich powierzchniowych właściwości hydrofobowych i hydrofilowych. Prawidłowa odpowiedź to „hydrofobowych”, bo to właśnie cząstki o właściwościach hydrofobowych mają tendencję do przyłączania się do pęcherzyków powietrza i wynoszenia na powierzchnię w formie piany flotacyjnej. Zjawisko to umożliwia skuteczne oddzielenie minerałów wartościowych od skały płonnej, pod warunkiem prawidłowego doboru odczynników flotacyjnych i parametrów procesu. Moim zdaniem, w praktyce warsztatowej, umiejętność rozpoznawania czy piana flotacyjna zawiera głównie hydrofobowe cząstki jest kluczowa dla jakości koncentratu. Przykładowo, podczas wzbogacania siarczków metali, takich jak galena czy sfaleryt, odpowiednio dobrane zbieracze (np. ksantogeniany) powodują, że powierzchnia minerału staje się hydrofobowa i może być wyniesiona do piany flotacyjnej – to jest podstawowy standard branżowy. W praktyce laboratoryjnej warto czasem zrobić prosty test – wrzucić wyselekcjonowane ziarno do wody z piany, jeśli nie tonie i nie wchodzi w reakcję z wodą, to znaczy, że mamy hydrofobowość. To jest ten moment, kiedy czuć, że technologia działa jak należy.