Przedstawiony na rysunku fragment składowiska odpadów poflotacyjnych „Żelazny Most” jest przykładem osadnika

Fragment składowiska odpadów poflotacyjnych „Żelazny Most” to klasyczny przykład osadnika terenowego, co wynika z jego ogromnej powierzchni, naturalnego ukształtowania terenu oraz sposobu zagospodarowania. Osadnik terenowy powstaje właśnie na otwartym terenie, często przy wykorzystaniu istniejących form ukształtowania powierzchni ziemi lub po wykonaniu odpowiednich prac ziemnych. Takie rozwiązanie pozwala na efektywne składowanie dużych ilości odpadów poflotacyjnych, jak również na oddzielenie części stałych od wody technologicznej. W praktyce przemysłu wydobywczego i przeróbczego tego typu osadniki są nie do zastąpienia tam, gdzie mamy do czynienia z wielkotonażową produkcją odpadów, np. w górnictwie miedzi. Ważne jest również, że osadniki terenowe projektuje się z uwzględnieniem restrykcyjnych norm środowiskowych oraz bezpieczeństwa – choćby ze względu na potencjalne ryzyko przerwania wałów. Moim zdaniem warto zwrócić uwagę na aspekt rekultywacji takich obiektów po zakończeniu eksploatacji, bo to coraz częściej wymagany standard w branży. Często spotyka się także rozwiązania hybrydowe, ale klasycznie, jeśli widzisz tak ogromny zbiornik z naturalnymi lub sztucznie utworzonymi wałami, bez charakterystycznej regularności kształtu – praktycznie zawsze będzie to osadnik terenowy.