We wzbogacalniku DISA wzbogaca się nadawę o wielkości ziaren

Wzbogacalnik DISA, czyli urządzenie stosowane w przeróbce mechanicznej kopalin, jest zaprojektowany tak, żeby optymalnie wzbogacać nadawę o uziarnieniu w zakresie 250–10 mm. To właśnie w tym przedziale ziaren uzyskuje się najlepszą efektywność procesu rozdziału minerałów pod względem gęstości i innych właściwości fizycznych. Nieprzypadkowo w praktyce stosuje się dokładnie takie zakresy – zbyt drobne ziarna mogłyby być tracone z prądem wody lub zawiesiny, a zbyt grube nie uległyby prawidłowemu rozdziałowi w strumieniu roboczym, co skutkowałoby stratami materiału wartościowego. W fachowej literaturze i dokumentacjach technologicznych często podkreśla się, że dla DISA optymalny zakres 250–10 mm pozwala zarówno na efektywną separację, jak i minimalizację zużycia energii oraz wody procesowej. Z mojego doświadczenia wynika, że wiele zakładów przeróbczych, które stosowały nadawę spoza tego zakresu, miało potem problem z uzyskiem koncentratu właściwej jakości lub musiało często czyścić urządzenie z powodu zapychania się nadmiarem frakcji drobnej. W praktyce spotyka się różne rodzaje wzbogacalników, ale większość z nich posiada określony zakres pracy, a jego przekroczenie prowadzi wręcz do katastrofalnych strat. Tak więc wybór zakresu 250–10 mm nie jest przypadkowy – to wynik lat doświadczeń i analizy efektywności całego procesu wzbogacania, co potwierdzają również obowiązujące normy branżowe i zalecenia producentów maszyn.