Której kopaliny <b>nie wzbogaca się</b> flotacyjnie?

Węgiel brunatny faktycznie nie jest poddawany flotacji, co wynika głównie z jego niskiej jakości, dużej wilgotności i miękkiej struktury. Ten surowiec wydobywany jest zazwyczaj metodą odkrywkową i charakteryzuje się znaczną zawartością części lotnych oraz popiołu, ale jego wzbogacanie flotacyjne nie jest technologicznie ani ekonomicznie uzasadnione. Moim zdaniem, praktycznie rzecz biorąc, nikt w branży nie stosuje procesów flotacyjnych do węgla brunatnego, bo po prostu nie daje to żadnych sensownych efektów. Zamiast tego, jeśli już coś się robi, to czasem podsusza się go lub kruszy, by poprawić parametry spalania. Inaczej wygląda sprawa z węglem kamiennym, rudą ołowiu czy rudą miedzi – tam flotacja jest kluczową metodą wzbogacania, pozwalającą oddzielić niepożądane składniki mineralne od użytecznego surowca. Dobre praktyki w branży mówią jasno: flotację stosujemy tam, gdzie udział minerałów niepożądanych jest wysoki, a rozmiar ziaren pozwala na efektywne rozdzielanie w zawiesinie wodnej. Węgiel brunatny jest po prostu zbyt „miękki”, zbyt mokry i ma zbyt niską kaloryczność, żeby flotacja miała sens – i to właśnie jest powód, dla którego ta odpowiedź jest prawidłowa. Z własnego doświadczenia dodam, że spotkanie się z próbą flotowania brunatnego raczej graniczy z cudem.