W celu uzyskania bardzo wysokiej czystości wody w procesie klarowania zawiesin w zagęszczaczu promieniowym, należy zastosować

Zastosowanie jednocześnie flokulantów i koagulantów w procesie klarowania zawiesin w zagęszczaczu promieniowym to obecnie absolutny standard, jeśli chodzi o uzyskanie bardzo wysokiej czystości wody. Koagulanty (najczęściej sole glinu lub żelaza) najpierw neutralizują ładunek elektrostatyczny na powierzchni drobnych cząsteczek, powodując ich początkowe zlepianie (koagulację). Jednak to dopiero zastosowanie flokulantów – polimerów o dużej masie cząsteczkowej – pozwala na tworzenie dużych, łatwo osiadających kłaczków (floków), które skutecznie oddzielają się od cieczy w zagęszczaczu. Bez użycia obu tych środków trudno byłoby uzyskać wodę spełniającą wygórowane normy czystości, np. przy recyrkulacji wód technologicznych lub odprowadzaniu ścieków. Spotkałem się już wiele razy z sytuacją, gdzie próby ograniczenia się tylko do jednego typu odczynnika kończyły się gorszą klarownością lub wydłużonym czasem sedymentacji. Dobrym przykładem z praktyki są zagęszczacze w zakładach flotacyjnych, gdzie kombinacja koagulantów i flokulantów daje szybkie i powtarzalne efekty klarowania. Moim zdaniem, jeśli zależy komuś na efektywności i stabilności procesu, stosowanie obu tych środków to nieodzowna sprawa. Warto też pamiętać, że odpowiedni dobór i dawkowanie zależą od rodzaju zawiesiny i wymagań jakościowych, ale to już temat na osobną rozmowę.