W wyniku przesiewania na przesiewaczu dwupokładowym otrzymano trzy klasy ziarnowe: 0 – 2 mm, 2 – 4 mm i 4 – 6 mm. Na podstawie tabeli wskaż, ile wynosił wychód masowy odpowiednio klasy 2 – 4 oraz 4 – 6 mm. <br><br> <table><tr><th>Klasa ziarnowamm</th><th>Wychód masowyMg</th><th>Wychód procentowy%</th></tr><tr><td>0 – 2</td><td>30</td><td>15</td></tr><tr><td>2 – 4</td><td>?</td><td>25</td></tr><tr><td>4 – 6</td><td>?</td><td>60</td></tr></table>

Prawidłowa odpowiedź opiera się na prawidłowym zrozumieniu zależności między wychodem masowym a procentowym poszczególnych klas ziarnowych. Skoro wychód procentowy każdej frakcji jest podany, najpierw trzeba policzyć całkowitą masę urobku. W tabeli mamy 15% wychodu odpowiadającego 30 Mg (klasa 0–2 mm), więc 100% wynosi 200 Mg (30 Mg / 0,15 = 200 Mg). Teraz proste mnożenie: dla frakcji 2–4 mm (25%) wychód masowy to 200 Mg × 0,25 = 50 Mg, a dla frakcji 4–6 mm (60%) to 200 Mg × 0,6 = 120 Mg. W praktyce takie rachunki są podstawą wszelkiej kontroli procesów przesiewania czy klasyfikacji materiałów sypkich, niezależnie czy to żwir, ruda czy inny surowiec. Wielu operatorów w zakładach przeróbczych wykonuje podobne szacunki „w locie”, często jeszcze zanim wyniki oficjalnie trafią do systemu. Z mojego doświadczenia wynika, że umiejętność szybkiej interpretacji danych tabelarycznych jest naprawdę kluczowa, zwłaszcza gdy trzeba szybko reagować na zmiany jakości wsadu. Branżowe dobre praktyki wymagają nie tylko poprawnych obliczeń, ale i rozumienia, po co to wszystko – wiedząc, ile faktycznie uzyskaliśmy frakcji, łatwiej potem podejmować decyzje technologiczne, np. jak ustawić przesiewacz albo czy zmienić parametry podawania.