Parametr kontrolowany w wodach obiegowych to

Zawartość fazy stałej w wodach obiegowych to naprawdę kluczowy parametr, który trzeba kontrolować praktycznie na każdym etapie przeróbki mechanicznej kopalin. Chodzi o całość cząstek stałych obecnych w wodzie – zarówno tych zawieszonych, jak i rozpuszczonych. W praktyce, jeżeli ta wartość zbytnio wzrośnie, mogą pojawić się poważne problemy eksploatacyjne, np. zapychanie rur, wymienników ciepła czy nagłe zużycie pomp. Z mojego doświadczenia wynika, że właśnie przez nieuwagę w kwestii kontroli fazy stałej, czasem dochodzi do awarii całych węzłów instalacji wodno-ściekowych. W branży uznaje się, że regularne monitorowanie i utrzymywanie zawartości fazy stałej na bezpiecznym poziomie to podstawa zarówno dla trwałości urządzeń, jak i skuteczności samego procesu technologicznego. Często stosuje się tu metody laboratoryjne (jak wagowa analiza reszty po odparowaniu), ale coraz częściej automatyczne czujniki, które na bieżąco mierzą stężenie zawiesin. Kontrola tego parametru jest standardem np. wg norm PN-EN i zaleceń producentów urządzeń procesowych. Warto pamiętać, że zbyt duża ilość fazy stałej to nie tylko zagrożenie sprzętowe, ale i środowiskowe, bo nieoczyszczone wody po obiegu mogą być źródłem wtórnego zanieczyszczenia. To naprawdę jeden z podstawowych wskaźników jakości wody technologicznej – bez tego trudno mówić o bezawaryjnej pracy zakładu.