Powstałe w wyniku klasyfikacji węgla kamiennego kruszywo nie może być wykorzystane do

Odpowiedź jest prawidłowa, bo kruszywo powstałe z klasyfikacji węgla kamiennego zdecydowanie nie nadaje się do produkcji szkła kwarcowego. Szkło kwarcowe wymaga surowców o bardzo wysokiej czystości chemicznej, przede wszystkim piasku kwarcowego o zawartości SiO2 powyżej 99,5%, praktycznie bez domieszek węgla, zanieczyszczeń organicznych czy obcych minerałów. Kruszywo z klasyfikacji węgla to mieszanka okruchów węglowych z domieszką łupków, pyłów, czasem nawet resztek skał płonnych – taka mieszanina totalnie nie spełnia wymagań produkcyjnych dla szkła technicznego. W praktyce zawodowej nawet nie rozważa się takich materiałów jako komponentów do wyrobu szkła kwarcowego, bo ich zanieczyszczenia mogłyby np. spowodować powstawanie pęcherzy, barwienie szkła lub zniszczenie właściwości optycznych. Za to do rekultywacji terenów pogórniczych, budowy wałów czy nawet produkcji ceramiki budowlanej to kruszywo się nadaje – oczywiście po odpowiedniej ocenie i czasem przygotowaniu. W standardach branżowych, takich jak PN-EN 197-1 czy wytyczne dotyczące zagospodarowania odpadów pokopalnianych, jest jasno napisane, jakie są dopuszczalne zastosowania kruszyw powęglowych i szkła kwarcowego. Moim zdaniem, na co dzień spotyka się to rozróżnienie – jeśli coś pochodzi z odpadów po węglu, to nie nadaje się do produkcji wyrobów wymagających czystości chemicznej, a raczej do zastosowań inżynieryjnych czy rekultywacyjnych.