Główną cechą minerału decydującą o selektywności jego wzbogacania w koncentracie podczas procesu flotacji jest

Hydrofobowość minerału to absolutna podstawa w procesie flotacji – to właśnie ta cecha pozwala oddzielić pożądany składnik od reszty skały płonnej. Kiedy minerały są hydrofobowe, chętnie przyczepiają się do pęcherzyków powietrza wprowadzanych do zawiesiny w komorze flotacyjnej. Dzięki temu wznoszą się na powierzchnię wraz z pianą, z której potem łatwo je zebrać. To nie jest przypadkowy wybór, bo cała technologia flotacji opiera się na selektywnej zmianie hydrofobowości różnych minerałów – na przykład przez stosowanie odpowiednich odczynników typu kolektory czy modyfikatory. Przemysł wydobywczy od lat bazuje na tej zasadzie, bo pozwala uzyskać bardzo wysoką czystość koncentratów, np. siarczków miedzi czy cynku. Sama wielkość ziarna czy gęstość nie wpływają bezpośrednio na selektywność – mogą mieć znaczenie dla efektywności procesu, ale to hydrofobowość decyduje o tym, które minerały faktycznie trafią do piany. Moim zdaniem, kto raz zobaczy flotację na żywo, ten od razu zrozumie, jak kluczowe jest to zjawisko. W każdej dobrej praktyce technologicznej, jeśli zależy nam na efektywnym rozdziale, zawsze sprawdzamy i modyfikujemy hydrofobowość, bo to daje gwarancję skuteczności wzbogacania.