Kruszywo powstałe z odpadów ze wzbogacania węgla kamiennego <b>nie jest wykorzystywane</b> do

Kruszywo powstałe z odpadów ze wzbogacania węgla kamiennego faktycznie nie nadaje się do produkcji piasków szklarskich i takie zastosowanie jest po prostu nierealne z technologicznego punktu widzenia. Chodzi tu o wymagania jakościowe – piaski szklarskie muszą mieć bardzo wysoką czystość chemiczną, praktycznie bez zanieczyszczeń ilastych, węglowych czy siarki, których sporo zostaje w odpadach z przeróbki węgla. Do produkcji szkła używa się głównie piasku kwarcowego, bo to on zapewnia odpowiedni skład tlenku krzemu. Kruszywo z odpadów pogórniczych jest za to stosowane chociażby do rekultywacji technicznej terenów pogórniczych, gdzie wypełnia zapadliska czy niweluje teren – z doświadczenia wiem, że to bardzo częsta praktyka, bo pozwala zagospodarować te odpady w duchu gospodarki obiegu zamkniętego. Z kolei wały przeciwpowodziowe mogą być wzmacniane takim kruszywem, bo nie liczy się tu aż tak bardzo czystość, tylko stabilność mechaniczna i masa. W ceramice budowlanej sprawdza się ono jako komponent mas ceramicznych, zwłaszcza tam, gdzie liczy się obniżenie kosztów i zwiększenie objętości wyrobu. Moim zdaniem, znajomość takich praktycznych ograniczeń i wymagań jakościowych to podstawa w branży, bo pozwala nie tylko dobrze gospodarować surowcami, ale też unikać błędów technologicznych przy projektowaniu procesów.