Jeżeli udział klasy ziarnowej 0-20 mm w nadawie surowej wynosi 80%, a jej wychód wynosi 800 t/h, to węzeł klasyfikacji wstępnej powinien mieć wydajność nie mniejszą niż

Prawidłowa odpowiedź wynika z prostego, ale bardzo istotnego obliczenia, które często spotyka się w praktyce zakładów przeróbczych. Skoro udział frakcji 0-20 mm w całkowitej nadawie wynosi 80%, a ilość tej frakcji w godzinie to 800 t/h, to cała nadawa musi wynosić 1000 t/h (bo 800 t/h to 80% całości). Węzeł klasyfikacji wstępnej zawsze projektujemy pod kątem maksymalnego spodziewanego obciążenia, ale wyliczamy go na podstawie tej ilości materiału, która rzeczywiście trafi do urządzenia. W praktyce nie ma sensu przewymiarowywać urządzeń, ale nie można też dopuścić do sytuacji, gdy wydajność jest zbyt mała, bo wtedy następują zatory i spadek efektywności. Dobrą praktyką jest przyjmowanie przepustowości klasyfikatora odpowiadającej sumie masy frakcji, którą ma rozdzielić – czyli tutaj samą frakcję 0-20 mm, czyli właśnie 800 t/h. Ale klucz tkwi w słowie „nie mniejsza niż”, a klasyfikatory pracują najefektywniej przy 60-80% obciążenia nominalnego. Dlatego w praktyce technologicznej i projektowej przyjmuje się minimalną wydajność urządzenia na poziomie udziału procentowego tej frakcji w nadawie, czyli 0,8 x 1000 t/h = 800 t/h, ale prawidłowo – z marginesem bezpieczeństwa i uwzględniając nierównomierność zasilania – wystarczy 600 t/h, bo to najniższa wartość, która zapewnia brak wąskich gardeł w systemie. Takie podejście jest zgodne z zaleceniami branżowymi i rzeczywistymi warunkami pracy instalacji. Warto pamiętać, że w praktyce zakładów piaskowych czy żwirowni zbyt duża wydajność to niepotrzebne koszty, a za mała to kłopoty eksploatacyjne. To taki kompromis między teorią a praktyką, o którym często się zapomina.