Powierzchnia oznaczona na rysunku literą A nazywana jest powierzchnią nieciągłości

Powierzchnia nieciągłości Moho, czyli nieciągłość Mohorovičicia, to bardzo istotne pojęcie w geologii i geofizyce. Oddziela ona skorupę ziemską od płaszcza górnego i ma kluczowe znaczenie przy badaniach budowy wnętrza Ziemi. W praktyce właśnie na tej granicy obserwuje się wyraźny skok prędkości fal sejsmicznych – z mojego doświadczenia, to jedno z pierwszych zagadnień, które poznaje się w technikum na profilu geologicznym czy geoinżynierskim. Przykładem zastosowania tej wiedzy jest interpretacja danych z sejsmiki refleksyjnej – inżynierowie geofizycy na podstawie tego punktu określają grubość skorupy ziemskiej oraz identyfikują potencjalne strefy tektoniczne. W branży geotechnicznej wiedza o położeniu nieciągłości Moho pomaga w ocenie stabilności podłoża, co jest istotne przy planowaniu głębokich tuneli, szybów czy nawet fundamentów dużych konstrukcji. Standardy światowe, choćby wytyczne Międzynarodowej Unii Geodezji i Geofizyki, przywiązują ogromną wagę do poprawnej identyfikacji tej powierzchni – świadczy to o jej randze. Moim zdaniem, zrozumienie znaczenia Moho otwiera drzwi do głębszej analizy procesów zachodzących we wnętrzu Ziemi i pozwala lepiej przewidywać zjawiska takie jak trzęsienia ziemi. To taka geologiczna „granica państwa”, której nie wolno lekceważyć.