Formy rzeźby terenu i punkty widokowe ukazujące ukształtowanie większego obszaru to geostanowiska

Formy rzeźby terenu oraz punkty widokowe, które pozwalają obserwować ukształtowanie większych fragmentów powierzchni Ziemi, nazywamy geostanowiskami geomorfologicznymi. To jest takie miejsce, gdzie można zobaczyć na własne oczy efekty procesów rzeźbotwórczych, takich jak erozja, wietrzenie, ruchy masowe czy działalność lodowców. W praktyce geoturystyki oraz edukacji terenowej, właśnie takie stanowiska są wykorzystywane do nauki o geologii i środowisku – bo najlepiej zrozumieć procesy, gdy zobaczy się je w terenie, a nie tylko na rysunku w podręczniku. Przykładem mogą być np. punkty widokowe na krawędziach dolin rzecznych, na szczytach wzgórz morenowych albo przy skarpach klifowych nad Bałtykiem. W standardach opisu geostanowisk (np. wg UNESCO czy Polskiego Towarzystwa Geologicznego) właśnie „geomorfologiczne” odnosi się do tych, gdzie głównym walorem jest rzeźba terenu, a nie np. skład skał czy procesy glebotwórcze. W mojej opinii warto pamiętać, że takie miejsca mają duże znaczenie nie tylko dla naukowców czy studentów, ale i dla planowania przestrzennego, ochrony krajobrazu i turystyki. Widać na nich jak natura modeluje teren – i można się trochę zainspirować do dalszego poznawania geologii Polski.