Opis charakteryzuje rozwój skorupy ziemskiej w erze <br><br> <table><tr><td>W erze tej powstawały ławice skał osadowych, zarówno pochodzenia morskiego, jak i lądowego. Duże nagromadzenia tworzą skały wapienne, zawierające dziś liczne skamieniałości zwierząt i roślin. Zróżnicowane skały świadczą o częstych zmianach zasięgu lądów i mórz, a także o zmianach warunków klimatycznych. Na dużych obszarach Ziemi panował klimat suchy, czego dowodem są osady pustynne. Wystąpiły także silne ruchy górotwórcze, zwane kaledońskimi i hercyńskimi. Pod koniec ery rozmieszczenie lądów i oceanów na Ziemi było zupełnie inne niż obecnie, istniał jeden wielki kontynent.</td></tr></table>

Opis, który tu się pojawił, naprawdę dobrze pasuje właśnie do ery paleozoicznej. Jej cechą charakterystyczną było powstawanie ogromnych ławic skał osadowych, zarówno z osadów morskich, jak wapieni pełnych skamieniałości, jak i kontynentalnych, np. piaskowców pustynnych. Częste zmiany klimatu, przemieszczanie się mórz i lądów to wręcz podręcznikowe zjawiska paleozoiku. Ruchy górotwórcze kaledońskie i hercyńskie są sztandarowymi wydarzeniami tej ery – to właśnie wtedy powstały na przykład Sudety czy Góry Świętokrzyskie. Moim zdaniem, z punktu widzenia geologa czy nawet każdego, kto interesuje się rozwojem powierzchni Ziemi, wiedza o paleozoiku jest mega przydatna do rozpoznawania i interpretowania starych skał, np. na wycieczkach terenowych. Takie umiejętności pozwalają rozpoznawać środowiska sedymentacji, czy szukać złóż surowców, bo wiele węgla kamiennego i innych kopalin energetycznych powstało właśnie wtedy. Warto wiedzieć też, że pod koniec tej ery istniał Pangea – ostatni wielki superkontynent, a dzisiejszy układ lądów i oceanów dopiero się zaczął kształtować później. Mam wrażenie, że znajomość tych procesów pomaga nie tylko w geologii, ale i w planowaniu większych inwestycji inżynierskich, bo starymi skałami paleozoiku często trzeba się przebijać przy budowie tuneli czy autostrad.