Ochronę określonych typów siedlisk przyrodniczych oraz gatunków, które uważane są za cenne i zagrożone w skali całej Unii Europejskiej prowadzi się w ramach

Obszary Natura 2000 to specjalnie wyznaczone strefy, które mają na celu ochronę siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt szczególnie cennych i zagrożonych w skali całej Unii Europejskiej. Jest to jeden z najważniejszych i najbardziej kompleksowych systemów ochrony przyrody, wprowadzony na mocy dyrektywy siedliskowej oraz ptasiej. Natura 2000 opiera się na naukowych kryteriach, nie zaś na walorach krajobrazowych czy turystycznych, co odróżnia ją od innych form ochrony. Przykładowo – jeśli gdzieś występuje bardzo rzadki gatunek nietoperza lub zagrożone siedlisko torfowiskowe, to nawet jeśli teren nie jest zbyt atrakcyjny krajobrazowo, może zostać objęty ochroną w ramach tej sieci. Z mojego doświadczenia to właśnie Natura 2000 wymusza na inwestorach i władzach lokalnych szerszą analizę oddziaływania na środowisko, przez co często trzeba sięgnąć po specjalistyczne ekspertyzy przy prowadzeniu jakichkolwiek inwestycji. W branży ochrony środowiska przyjmuje się, że standardy Natura 2000 są punktem odniesienia do planowania przestrzennego oraz realizacji inwestycji infrastrukturalnych na dużą skalę. Moim zdaniem warto znać zasady funkcjonowania tej sieci, bo nawet osoby niepracujące w ochronie przyrody spotykają się z jej wpływem na różne inwestycje, np. budowy dróg czy farm wiatrowych. W praktyce decyzje administracyjne dotyczące takich terenów są bardzo skrupulatnie sprawdzane pod kątem zgodności z wymogami UE.