Gęste spękania uporządkowane geometrycznie o odstępach między spękaniami mniejszymi od miąższości ławic, powstające najczęściej w skałach składających się z warstw o różnej sztywności nazywa się

Kliważ to bardzo specyficzny rodzaj spękań, który często spotyka się w skałach osadowych i metamorficznych, zwłaszcza tam gdzie skały zbudowane są z warstw o różnej sztywności. No i te spękania pojawiają się w sposób geometrycznie uporządkowany, czyli są równoległe, bardzo regularne – czasem aż zbyt idealnie wyglądają w przekroju. Moim zdaniem, to jest jeden z najciekawszych tematów w geologii strukturalnej, bo kliważ ułatwia rozpoznawanie kierunków naprężeń działających na skałę w przeszłości. W praktyce, np. w górnictwie czy podczas projektowania tuneli, takie spękania mają duże znaczenie przy ocenie stateczności masywu skalnego. Zwraca się na to uwagę nawet podczas projektów hydrotechnicznych czy budowy fundamentów, bo kliważ potrafi osłabić całą ławicę i powodować lokalne przesiąkanie wody. Często spotyka się go w łupkach ilastych albo w piaskowcach warstwowanych, gdzie różna sztywność poszczególnych warstw działa jak „prowadnica” dla powstawania spękań. W branży mówi się, że rozpoznanie i właściwe zmapowanie kliważu to podstawa przy analizach geomechanicznych. Warto pamiętać, że chociaż na pierwszy rzut oka może wydawać się niegroźny, to jednak bywa poważnym utrudnieniem w budownictwie podziemnym. Standardy dokumentacji geologicznej wymagają zawsze opisu orientacji i odstępów kliważu – to daje już do myślenia, jak ważna to cecha skał.