W wyniku osadzania się na przedpolu lądolodu materiału niesionego przez wody pochodzące z topnienia lodu tworzą się

Sandry, czyli równiny sandrowe, to typowe formy terenu powstające właśnie na przedpolu cofającego się lądolodu wskutek osadzania się materiału transportowanego przez wody roztopowe. Moim zdaniem to świetny przykład na to, jak procesy glacjalne i fluwioglacjalne potrafią modelować krajobraz. Sama budowa sandrów jest charakterystyczna – składają się głównie z dobrze wysortowanych żwirów, piasków i czasem drobniejszego materiału, rozłożonego szerokimi stożkami lub płaskimi polami. W praktyce, na ziemiach polskich sandry spotkasz np. na Mazurach czy w rejonie Borów Tucholskich. Te obszary są często wykorzystywane pod uprawy rolne właśnie dzięki dobrze przepuszczalnym glebom powstałym na piaskach sandrowych. Z mojego doświadczenia wiem, że w geologii inżynierskiej przy projektowaniu fundamentów takich terenów, zawsze bierze się pod uwagę ich luźną strukturę oraz fakt, że mogą być miejscami narażone na ruchy wodne. Warto też dodać, że sandry świetnie pokazują, jak potężna była aktywność lodowców i jak bardzo potrafiły one przekształcać środowisko – praktycznie zmieniały całe regiony w wielkie, płaskie żwirowe pustynie. To taki podręcznikowy przykład wpływu wód roztopowych na rzeźbę terenu. Fajne jest to, że sandry są też dowodem na współdziałanie procesów lodowcowych i rzecznych – rzadko która forma terenu tak dobrze to obrazuje.