Przed przystąpieniem do analizy sitowej należy usunąć z próbki ziarna o wymiarach większych niż

Usuwanie ziaren większych niż 40 mm przed przystąpieniem do analizy sitowej to ważny etap przygotowania próbki, który wynika z przyjętych norm i dobrych praktyk laboratoryjnych. Najczęściej odwołujemy się tu do zapisów normy PN-EN 933-1, gdzie jednoznacznie zaznacza się, że do klasycznej analizy składu ziarnowego nie stosuje się ziaren przewyższających 40 mm. Ma to ścisły związek z budową standardowych zestawów sit laboratoryjnych – sita o oczkach większych niż 40 mm są po prostu rzadko stosowane, a wyniki analizy dla takich frakcji byłyby niemiarodajne i trudne do porównania z pozostałymi danymi. W praktyce, jeśli w próbce znajdą się większe kamienie czy gruzełki, usuwamy je, bo nie pasują do typowej klasyfikacji kruszyw stosowanych np. w budownictwie drogowym czy przy produkcji betonu. Co więcej, zostawienie większych frakcji zaburzyłoby proporcje procentowe drobniejszych frakcji i wyniki byłyby przekłamane. W pracy na laboratorium zawsze zwracałem uwagę, by przed ważeniem na sitach sprawdzić zawartość dużych elementów – to taka pozornie mała rzecz, ale potem ułatwia analizę i późniejsze porównania z dokumentacją projektową. Często spotykam się z opinią, że niektórzy chcą analizować wszystko co się da, a tu jednak chodzi o standaryzację i możliwość porównania wyników. To naprawdę podstawa jakościowej kontroli materiałów budowlanych.