Dla pomiaru lepkości pozornej płuczki wiertniczej pobranej z koryt płuczkowych laboratorium geologiczne na wiertni powinno być wyposażone

Lejek Marsha to jedno z najprostszych, a zarazem najczęściej używanych urządzeń do szybkiego pomiaru lepkości pozornej płuczki wiertniczej w warunkach terenowych. W branży wiertniczej przyjęło się, że pracownicy laboratorium na wiertni zawsze powinni mieć go pod ręką, bo pozwala praktycznie natychmiast ocenić, czy płuczka zachowuje się zgodnie z wymaganiami technologicznymi. Sam pomiar polega na zmierzeniu czasu, w jakim określona ilość płuczki przepływa przez stożkowe ujście lejka – zazwyczaj jest to 946 ml. Wynik podaje się w sekundach i uznaje jako podstawowy parametr kontroli płuczki na miejscu, zanim zacznie się stosować bardziej laboratoryjne, dokładne metody. Każdy, kto pracował przy obsłudze płuczek, wie, że bez lejka Marsha trudno wyobrazić sobie codzienną analizę na wiertni. Zresztą, nawet w standardach API (American Petroleum Institute) opisuje się tę metodę jako szybką i wystarczająco precyzyjną do celów operacyjnych. W praktyce pozwala to wcześnie wychwytywać wszelkie anomalie, np. zagęszczenie czy rozwodnienie płuczki, które mogą utrudnić wiercenie albo prowadzić do poważniejszych awarii. Moim zdaniem kluczowe jest też to, że metoda ta nie wymaga zaawansowanego przeszkolenia ani specjalistycznej aparatury – lejek Marsha to po prostu narzędzie pierwszej potrzeby dla każdego laboranta na wiertni.