Woda wolna, występująca w porach skalnych, może się przemieszczać swobodnie tylko w porach

Woda wolna, czyli ta, która może się swobodnie przemieszczać w przestrzeni porowej skały, występuje właśnie w porach nadkapilarnych. To one mają na tyle duże rozmiary, że siły kapilarne już nie utrzymują cząsteczek wody przy ścianach porów, przez co woda swobodnie odpływa pod wpływem grawitacji. Tak jest na przykład w żwirach albo piaskach gruboziarnistych – po podlaniu woda szybko przemieszcza się w dół, bo nie jest związana z podłożem. Tej właściwości nie mają pory kapilarne ani subkapilarne, bo tam woda jest uwięziona przez napięcie powierzchniowe i nie da się jej łatwo wydobyć metodami grawitacyjnymi. W praktyce, chociażby przy projektowaniu studni czy systemów odwadniających, zawsze bierze się pod uwagę udział porów nadkapilarnych, bo od nich zależy szybkość przesączania się wody i jej dostępność. W normach dotyczących hydrogeologii, jak PN-EN ISO 14688, można znaleźć klasyfikacje dotyczące wielkości porów i ich wpływu na przepuszczalność gruntu. Z własnego doświadczenia powiem, że rozpoznanie rodzaju porów w podłożu pozwala przewidzieć, czy dany teren będzie podatny na szybkie odwodnienie albo czy woda będzie się długo utrzymywać. Z punktu widzenia inżyniera to absolutna podstawa, żeby odróżniać pory nadkapilarne od reszty – praktycznie cała gospodarka wodna gruntów opiera się na tym rozróżnieniu.