Teren na niewielkiej wysokości nad poziomem morza, który został zerodowany prawie całkowicie i stanowi końcową fazę erozji w klimacie wilgotnym, określany jest jako

Penelpena to bardzo ciekawe pojęcie w geomorfologii. Oznacza ona teren, który znajduje się na niewielkiej wysokości nad poziomem morza, a jego powierzchnia została niemal całkowicie wyrównana w wyniku długotrwałej erozji w wilgotnym klimacie. W praktyce to taka „płaska kraina”, która powstała, kiedy siły erozyjne – głównie rzeki, deszcz, procesy wietrzenia – przez miliony lat systematycznie obniżały i wygładzały teren. Penelpena jest uznawana za końcowy efekt starzenia się krajobrazu, taki swoisty „stan zerowy”, do którego dąży powierzchnia Ziemi, o ile nie wystąpią procesy tektoniczne czy inne zaburzenia. Spotkać prawdziwą penelpenę jest trudno, bo zazwyczaj wcześniej dzieją się procesy wynoszące albo inne zaburzające krajobraz. Moim zdaniem ta wiedza przydaje się nawet przy projektowaniu infrastruktury czy planowaniu przestrzennym, bo pozwala zrozumieć, dlaczego niektóre obszary są tak płaskie i mają np. bardzo dobre gleby. W literaturze branżowej często podkreśla się, że penelpena to raczej model teoretyczny niż rzeczywistość, ale jej rozumienie pomaga w analizie długoterminowych zmian środowiska. Dobrze jest kojarzyć to pojęcie ze zjawiskami, jak równiny aluwialne czy pradoliny, chociaż one powstają w trochę innych warunkach. Standardy nauczania geografii i geologii zalecają zwracać uwagę właśnie na genezę i warunki powstawania takich form.