Skamieniałe pozostałości działalności życiowej zwierząt, np. żerowanie, drążenie w osadzie, tropy, odchody, określane są jako skamieniałości

Odpowiedź „śladowe” jest jak najbardziej trafiona, bo właśnie w paleontologii wyróżniamy skamieniałości śladowe jako te, które nie są fizycznymi szczątkami organizmu, ale dowodem na jego aktywność życiową – na przykład odciśnięte tropy dinozaurów, koprolity (czyli skamieniałe odchody), czy różnego rodzaju nory i kanały drążone w osadach. Moim zdaniem to bardzo ciekawa gałąź nauki, bo pozwala odtworzyć zachowania zwierząt sprzed milionów lat, nawet jeśli nie zachowały się ich kości. W praktyce geologicznej i przy analizie profili osadowych takie ślady potrafią powiedzieć więcej o dawnym środowisku niż same skamieniałości ciałowe. Branżowe dobre praktyki (np. wytyczne ICCP – International Committee for Coal and Organic Petrology) zalecają szczegółowe opisywanie i katalogowanie skamieniałości śladowych w dokumentacji geologicznej, bo mogą być one wskaźnikiem paleośrodowiska i procesów sedymentacyjnych. Przykład z życia: obecność dużej ilości nor w warstwach osadowych to dla geologa sygnał, że w tym miejscu kiedyś panowały warunki sprzyjające życiu zwierząt ryjących w mule, jak np. dawny brzeg jeziora. Warto też wiedzieć, że niektóre skamieniałości śladowe są wykorzystywane do korelacji wiekowej skał, bo pojawiają się tylko w określonych okresach geologicznych. To naprawdę praktyczne narzędzie w pracy terenowej czy laboratoryjnej, a nie tylko akademickie zagadnienie.