Skamieniałości przedstawiające aktywność życiową organizmów np. tropy czy odchody, nazywa się skamieniałościami

Skamieniałości śladowe to naprawdę fascynujący dział paleontologii i moim zdaniem często są bardziej niedoceniane niż tzw. skamieniałości szczątkowe, czyli kości czy muszle. Terminem tym określa się wszelkie pozostałości działalności organizmów, a nie ich ciał – mówimy tu na przykład o tropach dinozaurów, norach, śladach pełzania czy nawet koprolitach, czyli skamieniałych odchodach. Z praktycznego punktu widzenia, takie skamieniałości są nieocenione, bo potrafią powiedzieć mnóstwo o zachowaniu, trybie życia albo środowisku dawnych organizmów, nawet jeśli nie mamy ich szkieletu. W geologii i paleontologii standardem jest wykorzystywanie śladów do rekonstrukcji paleośrodowisk czy tras migracji dawnych zwierząt (to się nazywa ichnologia, taka trochę „kryminalistyka kopalna” według mnie). Dobre praktyki badań terenowych wymagają szczegółowej dokumentacji tych śladów, bo często są bardzo nietrwałe. W nowoczesnych analizach stosuje się nawet skanowanie 3D albo odlewy, żeby zachować je dla przyszłych pokoleń naukowców. Tak na marginesie, niektóre tropy dinozaurów są dla nauki cenniejsze niż ich kości – bo pokazują jak się poruszały, czy żyły stadnie, co robiły. To jest fajny przykład, jak sama aktywność organizmu zostawia ślad głębiej niż tylko materiał biologiczny. Warto pamiętać, że ta wiedza jest kluczowa, jeśli ktoś myśli o pracy w muzeum paleontologicznym albo w geoturystyce.