Największe zróżnicowanie form rzeźby glacjalnej występuje na obszarze

Pojezierze Mazurskie to miejsce, gdzie naprawdę widać, jak wiele potrafi zdziałać lądolód. Właśnie tutaj znajdziemy najbardziej różnorodne formy rzeźby glacjalnej w Polsce. Mamy tam moreny czołowe i denne, ozy, drumliny, kemy, a nawet pradoliny i tysiące jezior polodowcowych – co jest zresztą charakterystyczne dla pojezierzy. To wszystko powstało na skutek wielokrotnych nasunięć i topnienia lądolodu. Dlatego Pojezierze Mazurskie jest wręcz podręcznikowym przykładem zróżnicowania krajobrazu polodowcowego, o czym często się mówi w szkołach, ale i wśród praktyków – geologów czy planistów przestrzennych. Na Mazurach łatwo zobaczyć, jak zlodowacenia zmieniły powierzchnię terenu – to ważna wiedza przy planowaniu infrastruktury, ochronie środowiska czy analizie lokalnych warunków wodnych i glebowych. Wiele jezior utworzonych przez lądolód to dzisiaj tereny rekreacyjne, ale też źródła wody. Moim zdaniem warto znać takie przykłady, bo one pokazują, jak procesy geologiczne wpływają na nasze życie i rozwój regionów. Kto widział moreny na Mazurach, ten wie, o czym mowa – to zupełnie inny krajobraz niż np. na Nizinie Mazowieckiej.