Na rysunku przedstawiona została

Niezgodność erozyjna, inaczej zwana niezgodnością typu diskordancji erozyjnej, jest jednym z najczęstszych typów niezgodności spotykanych w geologii. Charakteryzuje się ona wyraźną powierzchnią erozyjną oddzielającą starsze skały leżące poniżej od młodszych osadów nadległych. Na rysunku widać falistą, nieregularną granicę – to klasyczna cecha powierzchni erozyjnej, która powstała w wyniku wpływu czynników zewnętrznych, takich jak woda czy wiatr, prowadząc do usunięcia części starszych warstw, zanim nastąpiło nowe osadzanie. W praktyce inżynierskiej i geologicznej rozpoznanie tego typu niezgodności ma olbrzymie znaczenie przy ocenie stabilności gruntu, przewidywaniu obecności złóż czy określaniu historii geologicznej terenu. Moim zdaniem, w polskich realiach budowlanych warto mieć na uwadze, że niezgodność erozyjna może wskazywać na zmienne parametry podłoża, co jest istotne np. przy projektowaniu fundamentów lub tuneli. Z mojego doświadczenia, poprawne rozpoznanie takiej struktury to podstawa przy sporządzaniu dokumentacji geologiczno-inżynierskiej, bo powierzchnia erozyjna często bywa siedliskiem utworów nieciągłych lub materiałów słabo nośnych. To jedna z tych rzeczy, których nie można przegapić na przekroju geologicznym – zdecydowanie warto się tego nauczyć.