Widoczny na zdjęciu satelitarnym rodzaj głębokiej zatoki, mocno wcinającej się w głąb lądu, często rozgałęzionej, z charakterystycznymi, stromymi brzegami, powstałej przez zalanie żłobów i dolin polodowcowych, nazywa się

Fiord to rzeczywiście ten rodzaj głębokiej zatoki, którą widać na zdjęciu satelitarnym. Powstaje na skutek zalania przez morze polodowcowych dolin U-kształtnych, co jest klasycznym przykładem działania lodowców w rzeźbie terenu. Stromo opadające brzegi są efektem erozyjnej działalności lodu, który przez tysiące lat żłobił skały, a po stopieniu lodowiec pozostawił po sobie te wąskie, bardzo głębokie zatoki. Z praktycznego punktu widzenia fiordy mają ogromne znaczenie – są jednym z najważniejszych elementów krajobrazu Norwegii, Islandii czy Nowej Zelandii, a także magnesem dla turystyki i transportu morskiego. W branży geograficznej przyjęło się, że fiordy są wyznacznikiem obszarów silnie przekształconych przez lądolód – to taki podręcznikowy przykład klasycznej rzeźby polodowcowej. Moim zdaniem, fiordy to też świetny materiał do nauki o procesach glacjalnych i ich wpływie na środowisko – jak się głębiej w to wgryźć, to widać, jak potężne są siły natury. Warto wiedzieć, że fiordy nie tylko pięknie wyglądają, ale też wpływają na klimat lokalny i są siedliskiem wielu gatunków morskich. Przy okazji, na wielu mapach satelitarnych czy ortofotomapach dokładnie widać, jak bardzo fiordy różnią się od innych zatok – ich charakterystyczny, rozgałęziony kształt i strome brzegi są nie do pomylenia. To taka wizytówka regionów polodowcowych, ale też dowód na to, jak ekstrema klimatyczne potrafią kształtować świat.