Układ i wielkość ziaren w skale osadowej okruchowej o największej porowatości przedstawiono na rysunku

Rysunek 3 najlepiej ilustruje układ ziaren w skale osadowej okruchowej o największej porowatości. Mamy tu do czynienia z bardzo regularnym, uporządkowanym układem ziaren o tej samej wielkości, które stykają się ze sobą punktowo – bez dodatkowych drobnych cząstek pomiędzy nimi. W praktyce taki układ, zwany układem luźnym, jest wzorcowy i pokazuje, jak przestrzeń pomiędzy ziarnami (czyli porowatość) pozostaje największa, gdy ziarna nie są ułożone zbyt ciasno ani nie wypełniają się mniejszymi cząstkami. Taki sposób ułożenia jest szczególnie istotny w geologii inżynierskiej i hydrogeologii – skały o dużej porowatości sprawdzają się jako dobre magazyny wód podziemnych, bo mogą więcej wody przechować czy przepuścić. Moim zdaniem, warto też wiedzieć, że w praktyce takie idealne ułożenie nie występuje zbyt często w naturze, ale na schematach pomaga zrozumieć podstawowe zależności. W branży budowlanej, podczas analizowania przepuszczalności gruntu, ten model jest często punktem odniesienia do oceny potencjalnej migracji płynów. Ogólnie, ziarna o podobnej frakcji, ułożone w sposób regularny, zawsze dadzą największą porowatość i na to zwracają uwagę geolodzy i inżynierowie przy doborze materiałów filtracyjnych czy analizie warstw wodonośnych. Warto zapamiętać ten obrazek – to taki klasyk w literaturze fachowej!