W wyniku silnego parowania wody morskiej powstają złoża

W wyniku intensywnego parowania wody morskiej faktycznie powstają złoża gipsu, czyli minerału siarczanowego (CaSO4·2H2O). Proces ten nazywa się ewaporacją i jest bardzo typowy dla stref klimatu gorącego, gdzie intensywne promieniowanie słoneczne powoduje szybkie odparowanie wody z płytkich zbiorników morskich. Wraz z odparowywaniem wody rośnie stężenie rozpuszczonych soli. Najpierw wytrąca się sól kamienna (halit), a potem, gdy woda nadal paruje, zaczynają krystalizować się związki mniej rozpuszczalne, takie jak właśnie gips. To dlatego np. w niektórych rejonach Polski, jak Kujawy, odnajdujemy grube pokłady gipsu pochodzenia ewaporacyjnego. Takie złoża mają ogromne znaczenie praktyczne – gips stosuje się w budownictwie (np. do produkcji płyt gipsowo-kartonowych, tynków), w rolnictwie (poprawa jakości gleb) czy w lecznictwie (opatrunki gipsowe). Sama technologia wydobycia gipsu także jest specyficzna i opiera się na wiedzy o środowisku jego powstawania. Moim zdaniem warto wiedzieć, że identyfikacja ewaporatów, takich jak gips, to jedna z podstaw ruchu geologicznego i planowania eksploatacji surowców. W branży budowlanej znajomość pochodzenia gipsu wpływa na ocenę jakości produktu – naturalny gips jest ceniony za czystość chemiczną i dużą plastyczność. Przemysł wykorzystuje ewaporaty także do produkcji kwasu siarkowego czy cementu. Stąd odpowiedź z gipsem jest najtrafniejsza, bo tylko ten minerał powstaje dzięki silnemu parowaniu wody morskiej zgodnie z geologicznymi realiami.