Do obliczenia zasobów złoża stosuje się wzór<br> gdzie: <br>\( \gamma \) – gęstość kopaliny użytecznej [\( \text{t/m}^3 \)]<br> \( P \) – powierzchnia pokładu [\( \text{m}^2 \)]<br> \( h \) – grubość pokładu [\( \text{m} \)]<br> \( V \) – objętość złoża [\( \text{m}^3 \)]

Wzór Q = V · γ jest kluczowy w geologii i górnictwie do obliczania zasobów złoża, ponieważ pozwala na określenie masy kopalin w złożu na podstawie objętości oraz ich gęstości. Objętość złoża (V) oznacza przestrzeń, którą zajmuje surowiec, natomiast gęstość kopalin (γ) wskazuje, jak dużo masy mieści się w jednostce objętości. Przykładowo, w przypadku złoża węgla, jeśli znamy jego objętość oraz gęstość, możemy szybko oszacować całkowitą masę węgla, co jest niezbędne do planowania wydobycia oraz oceny opłacalności eksploatacji. Dla prawidłowego obliczenia zasobów złoża w praktyce przemysłowej ważne jest także uwzględnienie czynników takich jak zmiany gęstości w wyniku różnorodnych procesów geologicznych oraz zjawisk związanych z eksploatacją. Zastosowanie tego wzoru jest zgodne z standardami branżowymi, takimi jak klasyfikacje zasobów surowców mineralnych, które wymagają precyzyjnych obliczeń dla celów raportowych.