Wielkość wydobycia dobowego ze ściany kombajnowej oblicza się ze wzoru <br><br> <table><tr><td>gdzie:</td></tr><tr><td>L – długość ściany</td></tr><tr><td>h – wysokość ściany</td></tr><tr><td>pd – postęp dobowy</td></tr><tr><td>w – wybieg ściany</td></tr><tr><td>φ – współczynnik strat eksploatacyjnych (0,95)</td></tr></table>

Wzór Wd = 1,3 · L · h · pd · φ jest kluczowym narzędziem w obliczeniach związanych z wydobyciem w górnictwie. Uwzględnia wszystkie istotne parametry, które mają wpływ na efektywność produkcji. Długość ściany (L) oraz wysokość ściany (h) są podstawowymi wymiarami, które definiują objętość surowca do wydobycia. Postęp dobowy (pd) określa, jaką ilość materiału można wykonać w ciągu jednego dnia, co jest kluczowe dla planowania pracy w kopalni. Współczynnik strat eksploatacyjnych (φ) odzwierciedla rzeczywiste warunki pracy, w tym wpływ awarii sprzętu i nieefektywności procesów, które mogą wpływać na wydajność wydobycia. Dodatkowy współczynnik 1,3 zazwyczaj jest stosowany w praktyce, aby uwzględnić nieprzewidziane okoliczności, takie jak zmiany geologiczne czy trudności w dostępie do złoża. Wzór ten jest zgodny z najlepszymi praktykami w branży, co czyni go niezbędnym narzędziem do efektywnego zarządzania procesem wydobycia.