Krzywa Halbicha wykreślona dla rud miedzi w celu oceny ich wzbogacalności przedstawia zależność między

Krzywa Halbicha to taki klasyczny wykres, który naprawdę dużo mówi o wzbogacalności rud miedzi, a konkretnie pokazuje, jak zmienia się uzysk miedzi w produkcie (czyli ile tej miedzi faktycznie udało się odzyskać) w funkcji jej zawartości w produkcie. Moim zdaniem to narzędzie jest nieocenione w pracy przy przeróbce rud, bo pozwala szybko ocenić, jak efektywny jest cały proces wzbogacania. W praktyce, jeśli kogoś interesuje, które rudy warto wzbogacać, a które raczej się nie opłaca, to patrzy właśnie na taką krzywą – jakby nie patrzeć, na jej podstawie można dobrać odpowiednią technologię, zoptymalizować parametry procesów (np. flotację, koncentrację grawitacyjną) i w ogóle przewidzieć, jakie będą efekty końcowe, zanim zacznie się produkcję na dużą skalę. W branży przeróbki kopalin to trochę taki must-have w analizie procesowej, bo daje konkretne liczby, a nie tylko ogólne wrażenia. Uczciwie mówiąc, korzystanie z krzywej Halbicha to standard w nowoczesnych zakładach wzbogacania – kto raz porównał kilka rud na podstawie tych wykresów, raczej już nigdy nie będzie robił tego „na oko”. Warto wiedzieć, że podobne krzywe stosuje się nie tylko dla miedzi, ale też innych metali, choć oczywiście parametry trzeba wtedy odpowiednio dobrać.