Podczas którego procesu otrzymuje się pod wpływem ciśnienia, regularne bryły z odpadowych materiałów drobno uziarnionych, luźnych i sypkich?

Proces brykietowania to bardzo ciekawe zagadnienie w przeróbce kopalin i nie tylko, bo spotyka się go też w przemyśle energetycznym czy metalurgicznym. W praktyce chodzi o to, żeby z miałkich, sypkich frakcji – takich co normalnie by się tylko kurzyły i utrudniały transport – zrobić trwałe, regularne bryły. Robi się to pod wpływem wysokiego ciśnienia, czasem z dodatkiem lepiszcza, ale nie zawsze. Dzięki temu powstają brykiety, które łatwo się magazynuje, przewozi, a nawet wykorzystuje jako paliwo czy surowiec wtórny. Na przykład węgiel, ruda żelaza, biomasa czy pyły węglowe – wszystkie te materiały można brykietować, oszczędzając miejsce i redukując straty materiałowe. Z mojego punktu widzenia dużą zaletą brykietowania jest też poprawa bezpieczeństwa pracy, bo drobny pył mocno pyli i grozi wybuchem, a po uformowaniu w brykiet już nie. To od lat stosowana i sprawdzona metoda, zgodna z wymaganiami ochrony środowiska, bo pozwala zagospodarować odpady, które normalnie lądowałyby na hałdzie. Warto też pamiętać, że brykietowanie wpisuje się w ideę gospodarki o obiegu zamkniętym, czyli jak najpełniejszego wykorzystania surowców.