Na rysunku przedstawiono krzywą

Na przedstawionym rysunku widzimy klasyczną krzywą Halbicha, czyli zależność uzysku skumulowanego (ε) od zawartości składnika użytecznego w koncentracie (β). To jedna z najważniejszych charakterystyk stosowanych w analizie efektywności procesów wzbogacania surowców mineralnych. W praktyce krzywa Halbicha pozwala szybko ocenić, jak dobrze dany proces separuje składnik użyteczny od skały płonnej. Im bliżej punktu idealnego wzbogacania przebiega krzywa, tym efektywniejszy jest proces. Typowe zastosowanie tego wykresu to porównywanie różnych technologii wzbogacania czy optymalizacja parametrów procesu – korzysta się z niego np. w zakładach flotacyjnych albo przy wzbogacaniu grawitacyjnym. Moim zdaniem warto pamiętać, że dobrą praktyką branżową jest nie tylko analiza tej krzywej, ale i jej porównanie z tzw. linią braku wzbogacania i krzywą idealnego mieszania. Umożliwia to identyfikację poziomu strat i możliwości poprawy technologii. Standardy górniczo-przeróbcze zalecają wykorzystywanie krzywych Halbicha przy dokumentowaniu wydajności instalacji oraz przy audytach procesu. Spotkasz ją praktycznie w każdym podręczniku do przeróbki kopalin czy raportach z laboratoriów przeróbczych. Mało kto o tym mówi, ale często już sam kształt tej krzywej podpowiada operatorom miejsce, gdzie najłatwiej coś usprawnić albo gdzie tracimy najwięcej wartościowego surowca.