Do obliczenia uzysku składnika użytecznego w koncentracie stosuje się wzór:<br> gdzie:<br> \( \gamma \) – wychód produktu,<br> \( \alpha \) – zawartość składnika użytecznego w nadawie,<br> \( \beta \) – zawartość składnika użytecznego w koncentracie.

Prawidłowo wybrany wzór na uzysk składnika użytecznego w koncentracie, czyli ε = (β·γ)/α, to podstawa wszelkich obliczeń w przeróbce kopalin stałych. Bez tego nie da się realnie ocenić efektywności procesu wzbogacania. Wzór ten odzwierciedla, jaka część składnika użytecznego, wyrażona procentowo, została odzyskana z materiału wsadowego (nadawy) do produktu końcowego (koncentratu). β to zawartość składnika użytecznego w koncentracie, γ to wychód koncentratu (ile masy produktu uzyskaliśmy z nadawy), a α to zawartość składnika użytecznego w nadawie. Cały myk polega na tym, żeby nie tylko otrzymać jak najczystszy koncentrat, ale też maksymalnie odzyskać cenny pierwiastek ze wsadu – to jest sedno dobrej technologii przeróbki. Praktycznie używa się tego wzoru w codziennych raportach produkcyjnych, przy optymalizacji parametrów technologicznych, ale też we wszelkich audytach wydajności zakładów. Moim zdaniem, umiejętność liczenia uzysku to taki absolutny fundament dla technika przeróbki – bez tej wiedzy łatwo popełnić kosztowne błędy. Branżowe standardy, np. normy PN-EN dotyczące kontroli procesów wzbogacania, zawsze bazują na tej metodzie obliczeń. Często, żeby poprawić uzysk, trzeba nie tylko poprawić jakość koncentratu (β), ale również zadbać o maksymalizację wychodu (γ) i stałą kontrolę składu nadawy (α). W praktyce – to są właśnie te drobne decyzje, które odróżniają dobrego operatora od przeciętnego.