Brak kontaktu ziaren mineralnych w czasie przesiewania z otworami sita podczas ich drogi po powierzchni roboczej sita, może powodować uzyskanie nadmiernej ilości

Gdy ziarna mineralne nie mają kontaktu z otworami sita podczas przesiewania, to znaczy, że nie mają szansy przemieszczać się przez otwory do produktu dolnego. W praktyce oznacza to, że nawet te cząstki, które powinny przejść przez sito (podziarno), zostają na sicie i trafiają do produktu górnego. To typowa sytuacja w przypadku niewłaściwie dobranej amplitudy drgań, zbyt dużej prędkości przesuwu materiału albo zbyt dużego nachylenia sita. Zdarza się to też, gdy materiał jest za bardzo wilgotny albo sito jest źle dobrane do charakterystyki surowca. Z mojego doświadczenia wynika, że w zakładach przeróbczych często bagatelizuje się znaczenie dobrego kontaktu ziaren z powierzchnią roboczą – a to podstawa skutecznego przesiewania. Dobra praktyka polega na zapewnieniu, by ziarna wielokrotnie uderzały o sito, co daje im szansę przejść przez otwory odpowiedniej wielkości. Branżowe standardy mówią jasno: jeśli w produkcie górnym pojawia się podziarno, to sygnał, że coś w procesie przesiewania szwankuje. Optymalizacja parametrów pracy przesiewacza i kontrola stanu sita pozwala na znaczne ograniczenie takich strat. Warto też pamiętać, że obecność podziarna w produkcie górnym obniża jakość rozdziału ziarnowego – a to bezpośrednio wpływa na efektywność całego procesu technologicznego.